''ඔවුන්ව වැරදිකාරයෝ කරන්න කලින්,ඒ හීනවලට අත්තටු දෙන්න" රෑ බෝවී පොලීසියට ආ පියාට ස්ථානාධිපතිවරයා දුන් පපුවට වදින අවවාදය

 ළමයින්ව නීතියේ හෝ සමාජයේ වැරදි කාරයෙක් කරන්නේ දෙමාපියන් අධික බල කිරීම් සහ නොසැළකිළිමත් කමයි ඔවුන්ගේ ආශාව හදුනගන දෙමව්පියන්ගේ ආශීර්වාදය සමග නිවැරදි වගකීම සැමගේ වගකීමකි .

සැම දෙමව්පිය කෙනෙකුටම වටින උපදෙසක් පොලීසිය විසින් ලබා දී තිබේ . පුංචි කතාවක් තම මුහුණුපත හරහා ගෙන හැර දක්වමින් අපූරු උපදෙසක් දෙමව්පියන්ට ලබා දෙයි

''  සිතාර සන්සුන් තරුණයෙක්. පුංචි කාලේ ඉඳන්ම ඔහුගේ ලෝකය වුණේ සංගීතය. තමන්ගේම කියලා ලස්සන තනුවක් නිර්මාණය කරලා, දවසක රටම දන්න දක්ෂ සංගීත නිෂ්පාදකයෙක් වෙන එක ඔහුගේ ජීවිතයේ එකම බලාපොරොත්තුව වුණා. හැබැයි සිතාරගේ තාත්තා, විජේසිංහ මහත්මයා හිතුවේ වෙනස් විදියකට.

ඔහුගේ මතය වුණේ තමන් ආස කරන, සමාජයේ පිළිගැනීමක් තියෙන සාම්ප්‍රදායික රීති ඇතුළේ විතරක් පුතා ගමන් කරන්න ඕනේ කියලා. සිතාරගේ හිතේ තිබුණු සහජ දක්ෂතාවය හෝ ඔහුගේ ආසාවන් දකින්න ඒ ඇස් උත්සාහ කළේ නැහැ. "සංගීතයෙන් බඩ වියත රැකගන්න බැහැ සිතාර. මම කියන දේ අහලා මේ විභාග ටික කරලා, මම කියන රස්සාව කරපන්." තාත්තාගේ බලකිරීම් දවසින් දවස වැඩි වුණා.

ජීවිතයේ පැහැදිලි බලාපොරොත්තුවක්, ඉලක්කයක් තියෙන ළමයෙක් කවදාවත් තමන්ගේ ජීවිතය නරක අතකට හරවා ගන්නේ නැහැ. සිතාරත් එහෙමයි; ඔහු හැමතිස්සෙම උත්සාහ කළේ තමන්ගේ සිහිනය වෙනුවෙන් මහන්සි වෙන්න. හැබැයි ගෙදරින් ආපු අධික පීඩනය සහ නිදහස අහිමි වීම නිසා, ඔහුගේ හිත හුදෙකලා වුණා.

බොහෝ වෙලාවට ළමයි වැරදි මාවත්වලට, නරක ඇබ්බැහිකම්වලට යොමු වෙන්නේ මෙන්න මේ වගේ දරාගන්න බැරි බලකිරීම් සහ තේරුම් නොගැනීම් නිසා ඇතිවන කලකිරීමෙන්. දවසක්, මේ පීඩනය ඉවසන්න බැරිම තැන සිතාර තමන් ලියපු තනුවල පොතත් අරන් කාමරයෙන් එළියට බැස්සා. එදා රෑ ඔහු ගෙදර ආවේ නැහැ. විජේසිංහ මහත්මයා කලබල වුණා. හැමතැනම හෙව්වා. අවසානයේ ඔහුට දැනගන්න ලැබුණා සිතාරව පොලීසියෙන් ප්‍රශ්න කිරීමක් සඳහා රඳවාගෙන ඉන්නවා කියලා. බයෙන් සහ ක්‍රෝධයෙන් ගැහෙමින් විජේසිංහ මහත්මයා පොලිස් ස්ථානයට දිව ගියා. ඔහු හිතුවේ තමන්ගේ පුතා ලොකු වැරැද්දක් කරලා නීතියේ වැරදිකාරයෙක් වෙලා කියලා.

ෆේස්බුක් භාවිතා කරන්නන්ට සුභ ආරංචියක් - මෙටා මගින් පරිශීලකයන්ට තෑග්ගක්

නමුත් එතනට ගියාම ඔහු දැක්කේ පුදුම සහගත දර්ශනයක්. පොලිස් ස්ථානාධිපතිවරයා ඇතුළු නිලධාරීන් කිහිපදෙනෙක් සිතාර ලියපු සංගීත තනු දිහා ඉතාමත් ගෞරවයෙන් බලාගෙන ඉන්නවා. සිතාර වැරැද්දක් කරලා තිබුණේ නැහැ. රෑ බෝවී පාරේ තනියම හිටපු නිසා, ආරක්ෂාව පිණිසයි ඔහුව කැඳවාගෙන ඇවිත් තිබුණේ. පොලිස් ස්ථානාධිපතිවරයා විජේසිංහ මහත්මයා දෙසට හැරුණා. "මහත්මයා, ඔබේ පුතා නීතියෙන් වැරදිකාරයෙක් කරන්න තරම් කිසිම වරදක් කරලා නැහැ.

හැබැයි එක දෙයක්... මේ වගේ දක්ෂ ළමයින්ව නීතියේ වැරදිකාරයෝ ඉන්න තැනට පත් කරන්නේ ගෙදරින් ලැබෙන අධික බලකිරීම් සහ තේරුම් නොගැනීම්. ළමයෙක්ව යහමඟට ගන්න ඕනේ තමයි, හැබැයි ඒක කරන්න ඕනේ ඔවුන්ගේ දක්ෂතාවලට, ආසාවලට වැටවල් බැඳලා නෙවෙයි. දෙමව්පියන්ගේ ආශිර්වාදයයි, නිවැරදි මඟපෙන්වීමයි තියෙනවා නම්, ඒ ළමයා කවදාවත් පාර වරද්දගන්නේ නැහැ. ඔවුන්ව වැරදිකාරයෝ කරන්න කලින්, ඔවුන්ගේ හීනවලට අත්තටු දෙන්න.

"ඒ වචන ටික විජේසිංහ මහත්මයාගේ පපුවට වැදුණා.

තමන් පුතාගේ දක්ෂතාවය නොදැක, ඔහුව කොයිතරම් පීඩනයකට ලක් කළාද කියලා ඔහුට තේරුණා.

එදා ගෙදර ආපු විජේසිංහ මහත්මයා, සිතාරගේ උරහිසට අතක් තිබ්බා. "මට සමා වෙන්න පුතේ... මම මගේ හීන උඹේ පිටින් යවන්න හැදුවේ. උඹේ ආසාවල්වලට මගේ ආශිර්වාදය හැමදාමත් තියෙනවා."එතැන් පටන් සිතාරගේ සිතාරය නැවතත් ලස්සනට වැයෙන්න පටන් ගත්තා. හැබැයි මෙදා පාර ඒ තනුවල තිබුණේ කලකිරීම නෙවෙයි, දෙමව්පියන්ගේ ආශිර්වාදයේ සහ නිදහසේ සතුටයි.''